Dit is een buitenbeentje. In dit stuk worden een aantal dialogen uit vorig werk verwerkt en dienen (in grondig herschreven vorm weliswaar) als basis voor een totaal nieuw concept over het thema “Liefde”. De verhaallijn en ongeveer de helft van de dialogen zijn dan ook nieuw. We volgen vier koppels die mekaar voor het eerst ontmoetten op een trein. We volgen op hoe hun liefdesverhaal evolueert. Simultaan zijn we ook getuige van het repetitieproces van een theatergezelschap voor een controversiële toneelproductie. De scheidingslijn tussen realiteit en fictie is wazig. De tijdslijn maakt soms sprongetjes, het is niet altijd duidelijk wat echt gebeurd is en wat niet. Sommige rollen worden gespeeld door verschillende acteurs en na verloop van tijd komen onverwachte linken tussen de personages aan het licht. Het loopt voor sommigen goed af, voor anderen dan weer niet. Dit beklijvend verhaal in David Lynch stijl, niet gespeend van plottwists, flashbacks en een portie humor, zal u na de voorstelling ongetwijfeld een beetje verward achterlaten. Het zal nog even door uw geest blijven spoken en het zal even duren voor u alles op een rijtje hebt gezet en tot een conclusie komt. Een conclusie die niet voor iedereen hetzelfde zal zijn…